Rotsklimmen

Het vulkanisch reliëf van Gran Canaria ontstond in de loop van 16 miljoen jaar, gedurende drie grote cycli van erupties. De oudste rotsen die met lavastromen zijn uitgespuugd, hebben verschillende lithologische samenstellingen. Zij zijn ideaal voor het klimmen door hun grote soliditeit en sterke adhesie. De erosie was de laatste fase bij de huidige vormgeving van het zo karakteristieke landschap van het eiland: barrancos (valleien), afgronden, bergkammen, caldera's en rotsen.

Dit panorama biedt verder alle varianten spleten, kraterpijpen, basaltplateaus enzovoort, die van het eiland een gigantisch klimparadijs maken met nog talloze onontdekte mogelijkheden. Vandaag de dag wordt er verspreid over het gehele eiland geklommen, hoewel de meest toegankelijke gedeeltes met de beste rotspartijen vanzelfsprekend, voorlopig, het populairst zijn.

In het hooggebergte onderscheiden zich emblematische zones zoals de Roque Nublo.Een naald van excellente basaltsamenstelling, met 12 prachtige klimroutes en talloze moeilijkheidsgradaties. Tevens het natuurlijke symbool van Gran Canaria en de oorsprong van de lokale klimsport. Andere hooggelegen rotsen welke beklommen kunnen worden, zijn el Palmés in el Toscón de Tejeda, Betancuria in Ayacata of Narices aan de voet van de noordzijde van de Roque Bentayga. Echter in laatstgenoemd gebied is, in verband met zijn archeologische waarde, het klimmen slechts beperkt toegestaan.

Dichtbij Roque Nublo ligt de rotsachtige ring 'Ayacata', een waar heiligdom voor de traditionele klimsport. Hier doorkruisen de meeste van oudsher bekende paden, van diverse lengte en moeilijkheidsgraad, bekende zones, zoals la Libreria, el Frontón del GEC, la Candelilla en el Montañon. Iets verderop gelegen, verheffen zich bij El Pino en El Aserrador de hoogste paden van het eiland langs wanden met een basaltstructuur.

In het noordwesten, op meer dan 1000 meter boven zeeniveau, ligt Tamadaba. Een antiek bergmassief, dat zichzelf splitst in verticale muren, bedekt door pijnbomen. Op zijn hoogste gestolde lavastromen liggen de zones Lomo Caraballo, Supernova, La Perfumería of El Gulich met zijn bekende pad Emiliano Zapata, en die hebben van deze zone, als het ware, de hoofdstad van de klimsport op Gran Canaria gemaakt.

Andere plaatsen die genoemd moeten worden, zijn Costa Ayala als voormalige klimschool en Bañadereos. Kliffen aan zee op respectievelijk 3 en 14 kilometer van de hoofdstad Las Palmas. U volgt hiervoor de autopista del norte GC2 westwaarts. De rotswanden, gemodelleerd door de kracht van het water en de rotsblokken in de barranco-beddingen van het zuiden, bieden een nieuw decor voor de klimsport.

La Sorrueda, in de barranco van Tirajana vlakbij Santa Lucia, is bakermat voor de klimsport in het zuiden van Gran Canaria. Tezamen met Fatagonia, in de ernaast gelegen barranco van Fataga en vlakbij het dorp van dezelfde naam, zijn dit de plaatsen met relatief het grootste aantal bezoekers. Van latere ontdekking zijn de zuidelijke barrancos van Berriel of Ayagaures, met dezelfde rotskwaliteit en het bijkomende voordeel van het zuidelijk klimaat, dat het mogelijk maakt in elk jaargetijde te klimmen.

Met uitzondering van een beperkt aantal publieke domeinen, militair terrein of beschermd natuurgebied, is er geen geografische begrenzing voor de sport. De enige beperkingen zijn die, welke het gebruik van natuurgebied reguleren en voorkomen dat het milieu wordt aangetast of inbreuk wordt gedaan op de leefwereld van bewoners van rurale gebieden.

Het beoefenen van de klimsport vereist de gereglementeerde documentatie: federatieve licentie, wettelijke aansprakelijkheids- en ongevallenverzekering enzovoort. Het verdient aanbeveling aanvullende en geactualiseerde informatie op te vragen over klimzones, voorschriften, uitrusting enzovoort, bij de Federación Canaria de Montañismo y Escalada of u door lokaal bevoegde klimmers te laten begeleiden.